Wychowanie Fizyczne 20.04 klasa 4-5

Temat : Rzucamy piłką palantową z krótkiego rozbiegu.

Piłka palantowa: Jest to niewielka skórzana piłka o masie 80g lub 150g i obwodzie
21 cm . Zgodnie z przepisami, w systemie planowego szkolenia w lekkiej atletyce
piłki 80-gramowe przeznaczone są dla dzieci w wieku do 10-11 lat, a 150-gramowe dla
dzieci w wieku 12-13 lat. Oczywiście można rzucać piłką palantową w każdej kategorii
wieku, zależnie od potrzeb i upodobań.
Przy braku klasycznych piłek palantowych można je zastąpić piłkami gumowymi, tenisowymi
lub piłkami softballowymi i baseballowymi . Trzeba jednak liczyć się z pewnymi
wadami i ograniczeniami sprzętu zastępczego. Ich ciężar może być zbyt mały (piłki tenisowe)
lub zbyt duży (piłki baseballowe) dla danej kategorii wieku. Znaczenie ma też obwód piłki –
małym dzieciom trudno jest chwycić dużą piłkę baseballową. Ponadto każdy rodzaj piłki ma
inne właściwości aerodynamiczne, co wpływa na wyniki. Wreszcie – bezpieczniej jest używać
skórzanych piłek palantowych niż np. twardych piłek z tworzywa.

Rzutnia: Składa się z (1) rozbieżni, (2) linii wyrzutu i (3) pola rzutów. Schemat rzutni
przedstawiono na ryc. 1.
1) Rozbieżnia powinna mieć szerokość 2-4 m. Jej długość powinna umożliwiać swobodne
rozwinięcie optymalnej prędkości (od kilku metrów dla najmłodszych do 20-30 m dla
starszej młodzieży i dorosłych). Nawierzchnia musi być równa i nieśliska. Powyższe
warunki znakomicie spełnia rozbieżnia do rzutu oszczepem, ale nie jest ona konieczna.
Dzieci i początkujący mają tendencję do nadmiernego wydłużania swoich rozbiegów,
ponad swoje możliwości biegowe, co nie przekłada się na skuteczność rzutu. Dlatego
niekiedy warto ograniczyć długość rozbieżni, np. stawiając płotek. Wpływa to także
pozytywnie na organizację i bezpieczeństwo – dzieci oczekują na swoją kolej za
„barierką”, a na rozbieżni znajduje się tylko jedna osoba, wykonująca rzut.
2) Linia wyrzutu jest linią prostą o szerokości 5-7 cm. Jeśli korzystamy z rzutni oszczepem,
należy zastąpić linię w kształcie łuku linią prostą, rysując ją kredą lub wyklejając taśmą.
3) Pole rzutów powinno być względnie równą płaszczyzną, najlepiej trawiastą. Pole rzutów
nie musi być ograniczone z boku lub w kierunku rzutu, a jedynie linią wyrzutu od strony
rozbieżni. Zatem piłka nie musi upaść wewnątrz jakiegoś wyznaczonego sektora rzutów
(jak np. przy rzucie oszczepem czy dyskiem). Naturalne granice stanowią tu rozmiary
boiska lub in. terenu. Na polu rzutów w osi długiej rozbieżni, pod kątem prostym do linii
końcowej układa się taśmę mierniczą, obok której umieszcza się znaczniki odległości, np.
co 5 m . Wielkość pola rzutów i długość taśmy mierniczej muszą być
dostosowane do przewidywanych odległości uzyskiwanych przez zawodników. W
przypadku najsprawniejszych dzieci i młodzieży są to rzuty nawet 70-metrowe i dalsze.

https://www.youtube.com/watch?v=4HwwmF-Qx64

Dodaj do zakładek Link.

Możliwość komentowania została wyłączona.

  • Memory